شعر عاشورایی آیة الله وحید خراسانی
106 بازدید
تاریخ ارائه : 2/14/2013 1:03:00 PM
موضوع: ادبیات فارسی

روز عاشــــوراست یا صبــــــــح ازل/ مشـــرق الانـــــــــــــــــوار وجه لم یـزل

مطلع الفجر شــــب قدر وجـــــــــود/ شد بـــرون از پــــرده هر سرّى که بـود

هست دست عالــمـــى بر دامنش/ مــــــــاه و پروین خوشه چین خرمنش

قطب هستى نقطه خـــــال لبـــش/ گــــردنِ گــــــــــــــــــردون اسیر زینبش

ســــــوره توحیدِ یـــزدان شد بـــرون/ قــــل تعالى الله عمـــــا یُشـــــــــرکون

آفتــــــابى ز آســــــمان آواره گشت/ چرخ عصمت آن زمان بیـــــچاره گشت

ناگهان عِـــقد ثریــّـــــــــا را گسیخت/ پیش پایش هر چه اختر داشت ریخت

آه طفلـــــان گشت ســــدّ راه شــاه/ حلقه زد چــــون هــــــاله گرد روى ماه

نــــوگلان در پیش آن عـــــالیجـَــناب/ ریختند از نرگـــس چشمــــــان گـــلاب

کاى پدر شــــاید ز مـــا رنـــجیده اى/ بــــس که بانــــگ العطش بشنیده اى

هین مرو بابا فـــــــدایت جـــــــان ما/ پـــا بنــه بر دیـــــده گـــــــــــریان مــــــا

چون وَداع شــــاه بــــا زینب رسیـــد/ محشـــــــرى انـــــدر حـــــرم آمـد پدید

زینب اى اعجــــوبه صبــــر و ظفــــــر/ دخـــــــــت ردّ الشمسى و شقّ القمر

زین اَب هستى‌ اگـــر در خـــــانه اى/ گـــنج حقى گـــــــرچــــــه در ویرانه اى

همــــدم و همــراه سلطــــــان وجود/ بــــا امین الله در غـــــــیب و شــــــهود

آمـــــد آنـدم راه را بر شـــــــه ببست/ ســــوز آهش قلب عــــالم را شکست

مهلتى اى شــــــمع جــمـــع اولــین/ وى‌ ز تـــــو روشـــــن چـــــــــراغ آخرین

مى‌ روى آهسته تــــر مرکب بــــــران/ مى‌ رود بـــــــا رفتنت جــــان از جهـان

گفتنى ها را به خــــواهر شــاه گفت/ زان مسیحـــــا دم گـــــل زهرا شکفت

با زبـــــــــــــــان حال با بنت رســــول/ گفت اى‌ پرورده دســــــــت بتـــــــــــول

هــــــان نپندارى‌ که پایــــان یافت راه/ راه مـــــــا را منتهى بــــــاشــد الـــــــه

رفتم و هستى تو مــــیر کـــــــــاروان/ ایــــــن امــــــانت را به جد من رســـان

غنچــــه نشکفته بــــــــــاغ مــــــــــرا/ کــــن تو با خـــــــــار مغیلـــــان آشنــــا

روز، پیک حق تو در بـــــــــــازار بـاش/ شب، پــــرستـــــار تـــــن بیمـJــار باش

دختر رنجور اگـــــــــــــــــر بیدار شـــد/ خـــواب دیــــد و تشنه دیــــــــــدار شـد

چون به دیدارم سپــــــارد جـــان پاک/ در خــــــرابه گنج را بسپـــــــــر به خاک

پس ز جا برخــــاست بر زین زد قدم/ با قـــدر گفتـــا قضــــــا جَـــــــفَّ القلـــم

ذو الجَــــناح آندم بــُـــــــــراق راه شد/ ذو الجَـــــــــــناحین از دو پاى شاه شـد

طــــایر توحید در پـــــــــرواز شـــــــــد/ شهســـــــــــوار عشق میدان تــاز شد

کرد عزم شـهرِ یـــار آن شـــــهریـــــار/ گشت صحــــــــرا از قدومـــــش لاله زار

فرشِ زیر پاى شــــــه رخســـــار حور/ بر ســـــر شــــــــه افســــــــــــر اللهُ نور

نیست شد در هستى او هر چه بود/ همــــــــچو ماهیـــــــات در نور وجـــــود

شه سوار و زینبش اندر رکــــــــــــاب/ چــــــــــون مهى تحت الشعــــاع آفتاب

او چو شمع و خواهرش پروانــــه بـود/ هــــــــــر دو را از سوختن پــــــــروا نبود

لب ببند آخر «وحید» از گفتــــــــــــگو/ کى بگنجد بحـــــر عشــــق اندر سبــو
  [گزیده ای از مثنوی بلند حضرت آیة الله وحید خراسانی دام ظله که معظم له آنرا در سال 1337 سروده اند]